We denken graag dat we de regie hebben. We maken plannen voor de toekomst, beheren onze agenda’s en bepalen zelf onze koers. We leven in de comfortabele illusie dat wij bepalen hoe de week loopt.
Maar de echte baas draagt geen horloge en gebruikt geen agenda. Die is microscopisch klein.
Terwijl we druk zijn met onze projecten of onze ‘grote verbouwingen’, glipt er soms via de achterdeur een kleine saboteur naar binnen. In één klap is jouw strategie, jouw strakke planning en jouw daadkracht irrelevant.
Er is maar één werkelijkheid: je lijf. En dat neemt op zo’n moment simpelweg het stuur over. Niet omdat je dat wilt, maar omdat het moet.
Het is een les in loslaten. Je kunt de fundering van je huis nog zo strak leggen, als de fundering van je lijf even wankelt, ligt het werk stil.
Is dat een straf? Welnee. Een virus kijkt niet of je het druk hebt. Het overkomt je gewoon. Er zit maar één ding op: meebewegen. Liggen. Zwijgen. Uitzieken.
Pas als de storm is gaan liggen, gaat het slot weer van de hekken.